„Frankenstein” po angielsku: poziom, słówka i jak czytać w oryginale

O czym jest książka

Powieść zaczyna się od listów Roberta Waltona, podróżnika płynącego ku biegunowi północnemu. Jego załoga ratuje z lodu na wpół zamarzniętego nieznajomego: Wiktora Frankensteina, młodego naukowca z Genewy, który opowiada swoją historię.

Opętany tajemnicą życia Wiktor składa człowieka z części martwych ciał, ożywia go, a potem z przerażeniem ucieka od własnego dzieła. Stwór, odrzucany przez wszystkich, uczy się mówić i czytać, potajemnie obserwując ubogą rodzinę, i w końcu staje twarzą w twarz ze swoim stwórcą. W środku książki słyszymy historię opowiedzianą przez samego stwora.

Tematy

• Odpowiedzialność stwórcy. Wiktor daje życie, a potem je porzuca. Kto jest prawdziwym potworem?
• Ambicja i nauka. Marzenie o wiedzy bez granic i cena ignorowania konsekwencji.
• Samotność. Pragnienie stwora, by mieć choć jedną osobę, która przed nim nie ucieknie, to emocjonalne serce książki.
• Natura i wychowanie. Stwór nie rodzi się zły; staje się okrutny po niekończącym się odrzuceniu.

Czy trudno czytać „Frankenstein” po angielsku?

Większość tej książki to codzienny angielski. 2000 najczęstszych słów pokrywa 80,7% tekstu, więc ktoś, kto zna tylko je, trafi na około 19 nowych słów na każde sto. Przy 5000 znanych słów spada to do około 12, a przy 10 000 do około 7.

Bez pomocy czyta się łatwo przy około 98% znanych słów (zobacz poradnik), a tak mierzona książka wypada na C1–C2. Nie trzeba jednak znać każdego słowa z góry: z tłumaczeniem po dotknięciu sprawdza się od B2–C1. Czyta się ją nieco trudniej niż „Przygody Hucka Finna” i nieco łatwiej niż „Biały Kieł”.

Dlaczego to jedna z najtrudniejszych książek na liście: romantyczne słownictwo uczuć i stanów (wretch, fiend, wretchedness, despondency), stare formy jak beheld i quitted, długie zdania (średnio 22 słowa) i opowieść w opowieści, osadzona w listach. Co pomaga: fabuła wciąga, kluczowe słowa często się powtarzają, a rozdziały stwora to jedne z najbardziej poruszających stron literatury angielskiej.

Nasza ocena: książka na poziomie B2–C1 (C1–C2 pod względem słownictwa). Nie bierz jej jako pierwszej powieści po angielsku; przeczytaj ją po dwóch, trzech łatwiejszych. Z tłumaczeniem po dotknięciu i cierpliwością da się od mocnego B2.

Słówka, które warto znać przed lekturą

Poniżej słowa, które wracają raz po raz w „Frankenstein”, ale we współczesnym angielskim są rzadkie. Znając je przed lekturą, w pierwszych rozdziałach dotkniesz ekranu dużo rzadziej.

Jak czytać w oryginale

1. Poznaj strukturę. Listy Waltona otwierają i zamykają książkę, większość opowiada Wiktor, a rozdziały 11–16 to historia stwora.
2. Wcześnie naucz się słów uczuć. Wretch, misery, despair, anguish i fiend nadają ton całej powieści.
3. Czytaj małymi porcjami. Rozdział to około 3000 słów; jeden dziennie to dobre tempo przy tak gęstej prozie.
4. Nie pomijaj rozdziałów stwora. Nawet jeśli styl wydaje się ciężki, to tę część czytelnicy pamiętają najdłużej.

Pierwsze zdanie

You will rejoice to hear that no disaster has accompanied the commencement of an enterprise which you have regarded with such evil forebodings.

Mary Shelley, Frankenstein

rejoiceradować się

czasownik

Dotknij podświetlonego słowa

„Ucieszysz się, słysząc, że żadne nieszczęście nie towarzyszyło początkom przedsięwzięcia, na które patrzyłaś z tak złymi przeczuciami”. Powieść nie zaczyna się od Wiktora ani od potwora, lecz od listu podróżnika do siostry. Tak jak Wiktor, Walton goni za marzeniem o odkryciu, a obie historie się odbijają.

Najczęstsze pytania