„Tradycje peruwiańskie” (Tradiciones peruanas) po hiszpańsku: poziom, słówka i jak czytać w oryginale

O czym jest książka

Akcja toczy się głównie w kolonialnej Limie i Cuzco, wśród wicekrólów, księży, zakonnic, urzędników i zwykłych mieszczan. „Los polvos de la condesa” opowiada, jak żonę wicekróla wyleczono z gorączki korą chinowca. „Los duendes del Cuzco” pokazuje, jak wicekról poeta wymierzał sprawiedliwość. Inne są o upartych księżach, sprytnych oszustach, skandalach i cudach.

Każda historia zaczyna się od tła historycznego, potem przechodzi do anegdoty i zwykle kończy się puentą lub przysłowiem. Palma opowiada jak gadatliwy stary przyjaciel, który bardziej kocha dobrą historię niż ścisłą dokładność.

Tematy

• Kolonialne Peru. Wicekrólowie, inkwizycja, Kościół i codzienność Limy pod panowaniem hiszpańskim.
• Humor i ironia. Palma z lekkością śmieje się z władzy, próżności i obłudy.
• Historia i legenda. Prawdziwe osoby i daty swobodnie mieszają się z ludowymi opowieściami.
• Hiszpański Peru. Lokalne słowa, powiedzenia i głos ulicy.

Czy trudno czytać „Tradycje peruwiańskie” po hiszpańsku?

Większość tej książki to codzienny hiszpański. 2000 najczęstszych słów pokrywa 79,5% tekstu, więc ktoś, kto zna tylko je, trafi na około 21 nowych słów na każde sto. Przy 5000 znanych słów spada to do około 13, a przy 10 000 do około 10.

Bez pomocy czyta się łatwo przy około 98% znanych słów (zobacz poradnik), a tak mierzona książka wypada na C1–C2. Nie trzeba jednak znać każdego słowa z góry: z tłumaczeniem po dotknięciu sprawdza się od B2–C1. To najtrudniejsza książka na naszej liście; o stopień łatwiejsza jest książka „Żywot Łazika z Tormesu”.

Co jest trudne: staroświecki, figlarny styl pełen archaizmów, łacińskich zwrotów, przysłów i peruwiańskich wyrażeń, kolonialne tytuły i instytucje (virrey, corregidor, excomunión) oraz długie zdania (około 26 słów). Co pomaga: każda tradycja jest krótka, od 1000 do 3000 słów, historie są zabawne i zamknięte, a czytać je można w dowolnej kolejności.

Nasza ocena: B2–C1 z tłumaczeniem po dotknięciu (C1–C2 pod względem słownictwa). Trudne słowa, lekkie historie. Czytaj po jednej tradycji i ciesz się puentami.

Słówka, które warto znać przed lekturą

Poniżej słowa, które wracają raz po raz w „Tradycje peruwiańskie”, ale we współczesnym hiszpańskim są rzadkie. Znając je przed lekturą, w pierwszych rozdziałach dotkniesz ekranu dużo rzadziej.

Jak czytać w oryginale

1. Pomijaj historyczne wstępy, jeśli cię spowalniają. Sama anegdota zaczyna się zwykle w części II.
2. Zacznij od „Los polvos de la condesa”. Jest słynna i łatwa do śledzenia.
3. Zapisz raz tytuły kolonialne. Virrey, corregidor, excelentísimo wracają niemal w każdej historii.
4. Nie tłumacz każdego przysłowia dosłownie. Dotknij, żeby zobaczyć sens, i czytaj dalej.

Pierwsze zdanie

Esta tradición no tiene otra fuente de autoridad que el relato del pueblo. Todos la conocen en el Cuzco tal como hoy la presento.

Ricardo Palma, Tradiciones peruanas

tradiciónpodanie

rzeczownik

Dotknij podświetlonego słowa

„Ta tradycja nie ma innego źródła prócz opowieści ludu. Wszyscy w Cuzco znają ją dokładnie taką, jaką dziś przedstawiam”. Tak Palma zaczyna niemal każdą historię: mówi, skąd ją wziął. Zwróć uwagę na tradición: to nie obyczaj, lecz przekazywana opowieść, gatunek, który uczynił swoim.

Najczęstsze pytania